Zapłodnienie in vitro i jego rodzaje

Zapłodnienie in vitro i jego rodzaje

Jest to najbardziej zaawansowana metoda, którą może nam zaproponować specjalista w klinice leczenia niepłodności. W Polsce pierwsze dziecko, które zostało poczęte dzięki in vitro, urodziło się w 1987 roku. Od tego czasu dzięki tej metodzie coraz więcej par, wśród których wszystko inne zawiodło, zostaje ostatecznie szczęśliwymi rodzicami.

Zapłodnienie in vitro polega na doprowadzeniu do zapłodnienia komórki jajowej w warunkach laboratoryjnych poza ciałem matki. Najpierw przeprowadza się stymulację owulacji u kobiety za pomocą leków hormonalnych, aby uzyskać jak najwięcej komórek jajowych. Następnie zostają one pobrane i łączone z plemnikami w warunkach laboratoryjnych. Gdy zapłodniona komórka bądź komórki zaczynają się dzielić dokonuje się przeniesienia do macicy od jednego do trzech zarodków ( w zależności od tego, ile udało się uzyskać, oraz zgodnie z życzeniem danej pary. Jeśli dojdzie do zagnieżdżenia, mamy do czynienia z upragnioną ciążą.

Na chwilę obecną wyróżniamy kilka rodzajów zapłodnienia in vitro, które przedstawiamy poniżej.

1) In Vitro IVF- ET, tzw. klasyczne. W tym przypadku do zapłodnienia dochodzi samoistnie na szkiełku w którym umieszczona zostaje mieszanina pobranych komórek jajowych oraz plemników. W ciągu jednej doby komórki łączą się ze sobą i można uzyskać kilka zarodków, które następnie przenoszone są do organizmu kobiety.

2) In vitro ICSI. Polega ono na docytoplazmatycznym podaniu plemnika do komórki jajowej, jest to technika, która na dzień dzisiejszy jest swego rodzaju standardem. Do pojedynczej komórki wprowadza się jeden plemnik, przy użyciu specjalnych narzędzi. Technika ta jest zalecana w przypadku małej ruchliwości plemników, bądź niewielkiej ich liczby.

3) In vitro ICSI MESA. To rozwiązanie dla mężczyzn borykających się z azoospermią – brakiem plemników w nasieniu, ale z obecnymi plemnikami w najądrzach. Technika ta polega na docytoplazmatycznej iniekcji plemnika uzyskanego za pomocą punkcji najądrza.

4) In vitro ICSI TESE. To kolejna metoda stosowana w przypadku braku plemników w nasieniu. W tym wypadku zostają one pobrane nie z najądrzy a z jąder. Następnie dokonuje się również docytoplazmatycznej iniekcji do komórki jajowej.

5) In vitro IMSI. To technika polegająca na docytoplamatycznej iniekcji specjalnie wyselekcjonowanych plemników, czyli tych „najlepszych”. Aby wybrać, który plemnik jest najwłaściwszy używa się specjalnego mikroskopu optycznego, który pozwala przyjrzeć się plemnikom powiększonym aż sześć tysięcy razy. Jest to technika zalecana przy słabej jakości nasienia.

reklama

KOBIETA

www.klubodchudzania.pl www.antykoncepcja.net www.astmaoskrzelowa.pl